25.05.2017

Kaçamaklar Sokağı

‘’Dijital dünyadaki analog oyuncu’’
    Böyle çevrilmişti altyazısı o soygun filminin bir repliği. Gerçekten böyle mi hissediyordu? Daha mühimi; gerçekten böyle miydi? Kendi hayatında savaş açtığı, bazen yenildiği, bazen galip geldiği bir konuydu bu. Bundan daha mühim bir varoluş kavgası görmüyordu kendine. Tabii karnı tok ve cebinde az miktarda da olsa bir nakit varken. Yoksa yaşama dair anlamlı ya da felsefik soruları guruldayan bir karınla sorabileceğini herhalde o da sanmıyordu. Dediği gibi; dijital dünya… Ama ne zamanki kendine daha ‘’reel’’ ve somut bir dünya yaratma istemiyle kitaplara, kaleme kâğıda sarılsa, bu kez de genç, heteroseksüel bir adam olarak yaşadığı tereddüt anlaşılabilirdi: Peki kadınlarla nerede tanışacağım? Zira o dünyada, tüm cesaretini toplayarak birine bir teklifte bulunmak artık unutulmuş bir eylemdi. O halde sevişmek, kadınlarla tanışmak için kullanabileceği iletişim alanı neresiydi? Ve tekrar dijital dünya…

    Boş bulunduğu vakitlerde elinin telefona gidip gitmemesi arasında ikilemde kalıyordu bazen. Tekrarlayalım: bazen yenildiği, bazen galip geldiği bir konuydu bu. Ama ne zamanki eline bir aygıt yerine bir kitap alsa –ki kitap da aslında bir aygıttır- telefonla uğraşırken boğazında hissettiği o acı tadın yerinde başka şeyler cereyan ediyordu; gerçek bir şeyler. Pazara gitmek, ağacın dalından meyve koparmak, nefes almak gibi gerçek bir şeyler. Diğer türlü sıkıldıkça baktığı, baktıkça sıkıldığı bir kısır döngünün içerisinde değil miydi? Şu anda bile bir yazı yazıyorsa, bir cihazı kurcalamaktan daha iyi hissetmiyor muydu? En azından hiç de yorgun olmayan bir bedeni?

    Gerçek şuydu ki; bir akşamı eline kitap alarak geçirirse normal bir yorgunluk hissederdi. Oysa öbür türlü, yorgunluktan bir an önce uykuya yatırılması gereken bir hayvan olup çıkardı. Daha fazlası asla değil. Sosyal medya beraberinde yorgun öğrenciler mi getiriyor? başlığını taşıyan bir haber okumuştu bundan birkaç ay önce. Getiriyor mu?

Çoktan terk edilmiş bir toprağın izini sürüyorum ben. Kayıtsızca, umarsızca, haince terk edilmiş bir toprağın. Orada ne eğlence bulabilirim bilmiyorum. Partiye katılan insanlar, çizginin diğer kısmında değiller mi? Ben bu yolculuktan ne bekliyorum öyleyse? Bir avuntu mu? Kafamın ampülü yanar yanmaz, gözlerim uykudan uyanır uyanmaz beni duraksatan nedir şu birkaç konuda? Gece gündüz ve ahmakça bir eğlence anlayışıyla arama set çekmeye çalışma konusunda? Beynime yerleşen de ne?

    Erteliyoruz ve onun için biraz daha geç gidiyoruz eve. Okumayı erteliyoruz, çabalamayı erteliyoruz, merak etmeyi, ettiğimiz merakla uğraşmayı erteliyoruz. Biraz daha durayım, diyoruz burada, şurada, orada. Buralar, şuralar, oralar… Ne fark eder? Hepsi aynı yer. Hepsi aynı yere çıkıyor: Kaçmaya. Cevaplardan ve sorulardan, iyilerden ve kötülerden, ışıklardan ve karanlıktan kaçmaya. Öyleyse ilk kez gittiğimiz bir yer de olsa, her gün geçtiğimiz sokak da olsa fark etmez. Her yer tek bir yer: Kaçamaklar sokağı.

2 yorum:

burayayazarlar dedi ki...

bok gibiyim yazar. bok gibi hissettiğim zamanlar senin yazıların geliyo aklıma

Mert dedi ki...

Bir ''bok'' değilim ama bu ''bok'' hoşuma gitti. Esirgeme yorumlarını, uğra arada. Teşekkürler.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...