4.03.2017

    Kıymetli olanın beklentisi… Ne yiyor ne içiyorsak değişen bir şey yok. Coğrafyan sana kim olduğunu öğretecek. Bir İsviçre gölü kıyısında yaşamadığını bilmesi lazım insanın. Gergin ve kaskatıyım. Sen neden, neyden rahatsın? Galiba yapış yapışa doğru yüzünü dönmüş duygusallıklara ve hassasiyetlere hemen saldırıyorum. Bunu yaparak daha büyük bir duygusallık taşıyor olabilir miyim? Bilmem. ‘’Ben Kimim?’’ konulu derste de dediğim gibi; ben bu soruyu anlamıyorum. Ama şunu diyebilirim; kendime karşı olumlu yorumlar yapmaktan ve yapılmasından kaçıyorum. Bu olumlu yorumlar insanı yanıltmaya başlar önünde sonunda. Derste EMPATİ sahibi olmak üzerine cevap verenlerden biri şöyle diyordu; Ben günlük hayatımda yeterince empati yapan biriyim. Bu benim için kaçınılmaz bir şey. Yoksa karşı tarafla anlaşamam ki…
    Ayıp olmasın ve tatsızlık çıkmasın diye ‘’sözüm meclisten dışarı’’ dedim ve şöyle konuştum; Kendim de dahil olmak üzere empati yapabilen insanlar olduğumuzu düşünmüyorum. Hatta daha da fazlası var; ben de dahil hepimiz birbirimize yalanlar söylüyoruz. Empati yapmaya gerçekten niyetlenen biri dahi bunu karşısındaki insanlarda göremedikçe bir süre sonra vazgeçer ya da beklentisi, ümidi kalmaz. Lakin bana sorarsanız, empati yapabildiğini iddia eden arkadaş da gayet empatiden yoksun ve yalan söyleyen biridir. Başka türlü bir insan tanıyor musunuz? Kaide bozmayacak istisnalar haricinde? Varsa bile huzurlu bir hayat yaşayabiliyordur muhtemelen. Ama huzurlu hayat aranılan şey mi? Bir erdem mi? Hele burada… Hayır, yalan söylüyoruz ve empati yapabildiğimizi söylememiz de bu yalanın bir parçası. Bunun coğrafyayla, ekonomiyle, güncel politikayla ilgisi fazlasıyla var.
    Belki de doğru soruları sormuyoruzdur? Yeni bir ayakkabı, yeni bir telefon için ne kadar para gerektiğine dair ve bu gibi tüm yüzeysel sorular oldukça yaygın. İşin doğrusu; gördüğüm tablo hem yoruyor, hem de hala ümit kazandırıyor bana. Bir şeylerin sahipleri olanlar (iş adamları, medya patronları, gazete sahipleri vs.) filmde de dediği gibi; sonunda sahip oldukları şeyin malı oluyorlar. Bu sebepledir ki yoksun ve korkak bir hayat yaşıyorlar. Muktedir oldukları şey şan mı, şöhret mi, para mı hiç fark etmez. Hepsi yarın da aynı şanı, şöhreti ve parayı ellerinde tutmak istiyorlar. Sonra bir daha, bir daha, bir daha…*
    Geçenlerde aklıma bir fikir ya da görüntü gelmişti; koltukta oturup elinde telefonu ile vakit geçiren bir adamın fotoğrafını çeksem ve size göstersem o fotoğrafta göreceğiniz şey ne olurdu? Elbette koltukta oturan bir adamın telefonu ile meşgul olduğunu görürdünüz. Ama bence bu görüntünün yerine çoktandır telefonun koltuğa oturduğu ve adamla vakit geçirdiği görüntüyü görmek gerekiyor. Bence artık koltukta oturan, yatağa yatıp uyumadan önce internette vakit geçiren, ‘’hikâyesini’’ paylaşan varlık insan değil de telefon haline geldi. Ve dünyanın tüm telefonları, aralarında konuşup ellerinde tuttukları insanla oynuyorlar. Telefonun canı bir sosyal medya hesabına mı girmek istedi, derhal eline adamı ya da kadını alıyor ve canının istediği siteye giriyor. Ayrıca ben telefonların kendi aralarında insanlar aracılığıyla sohbet ettiklerini falan da düşünüyorum. Mesela bir yazı ya da fotoğraf paylaşımı yapmak isteyen bir telefon, bu isteğini karşılaması üzerine eline aldığı insanla bir yazı yazıyor, fotoğraf çekiyor ve bunu sanal ortamda paylaşıyor. İnternette takılan diğer telefonlar da bu paylaşımları görüp ‘’like ediyor’’ ya da paylaşıyor. Bu tabii ki bütün insanlık için geçerli olan bir bilim kurgu değil. Ama bundan bahsedecek kadar da bir durum yok mu?

    Ümit kazandırıyor, demiştim bir de. İşin bu kısmıysa algılarını, öğrenme şekillerini, kıymetlerini kendi kendilerine yaratmak, keşfetmek isteyen insanlar. Tüm bu olup bitenlere karşı ‘’Müzik yapıyorsak müziğe, edebiyat yapıyorsak edebiyata, dans ediyorsak dansa devam etmeliyiz. Ne yapıyorsak onu yapmaya devam etmeliyiz.’’ diyen de bir ruh var. Bu bir ruh. Tüm dünyada sınırları ortadan kaldıran, hatta tüm bu çizgilerle adeta alay eden bir ruh. Yaşamak krizi ile karşı karşıya olduğumuz şu devirde bize umut veren, bizi neşelendiren, hayatımıza renk katan, yüzümüzü güldüren ruh. Otobüste, yürüyüş yollarında, güneşli günlerde, bir müzikli akşamda, bir araya gelen bir arkadaş grubunda açığa çıkan ruh. Bizim ruhumuz. Çünkü bütün hayat renklerden oluşmasa da, en önemli şeyin rengarenkliğin kendisi olduğunu biliyorum. Filmde de dediği gibi; Ben ölünce beni tanıyanlar da ölmüş olacak. Hiç yaşamamışım gibi.*

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...