8.02.2016

Hepsi istikbaldeki bir düş için

Sevdiğim şeyler için, sevmediğim derslere bile göz yumdum. ''Yarışın'' dışında kalmamak için onlardan dahi vazgeçmedim. Bıkan, sıkılan tüm arkadaşlarıma onları ikna edebileceğim şekilde devam etmelerini söyledim, etkili de oldu!
Ama benim de var bir tatilim, istikbalde başıma gelmesine kani olduğum bir ''an'' var. Ki bu istikbal, nicedir kalbimin kırmızısında durur, taşar, konuşur benimle.
İnsanların kimiyle konuşamayacağımı anlayınca, anlam yüklediğim nesnelere dönmeye başladım. Bir kalpten, yıllardır sırtımda taşıdığım ama hiç şikayet etmeyen -ben öyle tahmin ediyorum- bir çantaya kadar. Bir kalp ve bir çanta yeterli miydi tüm bunlar için?
Sevmediğim derslere bile göz yumdum, sevmediğim muameleyi bile bazen sineye çektim, sineye çektim ki başka gün sineye çekmeyeyim, çekmeyebileyim!
Ne için? Hepsi istikbaldeki bir düş için; bir an hem de! Ne bedenimden ne ruhumdan daha büyük olan bir an. An düşü!
Sessiz, ıssız bir sokakta güneşin turunculaştığı bir saatte, ama zaman kavramını unuttuğum da bir saatte! Bir ana şahit olmak; o şarkının yankısını duymak sokağın duvarlarında, elimde aç açına yakılmamış bir sigara, bir şiirin en arkadaş, en canlı dizesi ve...

Tüm derin nefesler, suskunluklar, yastığa konan başta dönen senaryolar...
Senden ibaret ey o an! Sevgiyle...

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...